GRU-WE-LIJK! WAT EEN SHOW!

Gitzwart biggelen ze over glanzend bedroefde wangen. Als kleine modderstroompjes van eye-liner, mascara en theater make-up. Een ovationeel applaus maakte zojuist een bitterzoet einde aan het bestaan van Jesus Christ. Superstar Theaterproducties heeft lange tijd het leven beheerst van zangers, dansers, band-, en koorleden en vele anderen. Nu rest er niets dan bloemen, staand applaus, felicitaties en tranen. Tranen van vreugde en verdriet. Eindigend in ooit wit papieren zakdoekjes, vluchtig weggelikt uit huil-lachende mondhoeken, of onbedaarlijk vergoten in de warme, troostende halzen van medespelers. “Het komt nooit meer terug”, schokschoudert Emma. Ze is een jaar of vijftien en vermant zich. Wil nu even flink zijn.

“Gru-we-lijk! Wat een show!” Jerry Bloem staat te stuiteren. Hij high-fived onafgebroken met iedereen binnen zijn blikveld. “En dat zeven keer achter elkaar. Zeven keer! En hoe?!” Zijn stem verraadt dat hij het nog nauwelijks bevatten kan. “Weet je nog hoe we in Grand Café Koekenbier stonden?”, vraagt hij retorisch. Hij kijkt je vragend en hoopvol aan. Hij heeft een wonder gezien en hoopt dat je het herkent. Deze jongeman heeft ze er doorheen gesleept. Band, koor, ensemble en zangers. De rots in de branding, of liever gezegd, de ‘Rock’ in de branding. Zijn dirigeren is een schouwspel op zich. Wijzend, lachend, temporiserend, duim opstekend, fronsend, opzwepend, fluisterend, maat zwaaiend en ga zo maar door. Eén bonk energie. Muzikale energie. Jerry Bloem is muziek en daar zijn we nog lang niet van af. Gelukkig maar.

Ik ga een week slapen

“Ik ga een week slapen”, lacht Maarten Elout, de regisseur. “En dat is vast niet genoeg.” Voor de laatste keer beklimt hij de kansel, als een kapitein zijn brug. Cue voor cue mompelt hij in zijn portofoon. Hij wilde artistiek talent ontsluiten en bijeen brengen. Laten zien waartoe een stad in staat is. Mensen boven zichzelf uit tillen. Nou Maarten, met vlag en wimpel hoor!

Voor de laatste keer wordt Jezus van het kruis gehaald. De vierduizend net gerestaureerde pijpen van het bloedrood uitgelichte orgel gaan moeiteloos door merg en been. Vanuit de VIP plaatsen kijken Majella en Sophie naar de laatste scenes van hun productie. Met het geluid van zacht krakend plastic wordt er iets uit de zak van een jasje gevist. Ja, het is wat je denkt…, tissues. De beide dames hebben alles gegeven. Maanden achtereen. Ze zijn gesloopt, aan snot, hun gezichten getekend, hun meters ver in het rood.

Een dag eerder, bij een tableau-achtig groepsportret koos hij ervoor om met zijn telefoon aan z’n oor te gaan staan. Oscar Koch. Oscar GTD. Getting Things Done. Aan de deur van de kerk een kleine smeekbede van mensen die op de bonnefooi gekomen zijn. Ze hebben gehoord van het spektakel in de Sint Laurents. Hebben geen kaartjes en beproeven nu hun geluk. Dan moet je Oscar hebben. “Het is de laatste avond”, zal hij gedacht hebben, “nu maakt het niet meer uit”. Hij gaat opzoek naar lege plaatsen en weet nog een paar geluksvogels te stallen. Terwijl The 5th Dimension uit de speakers schalt, wordt er luidruchtig geproost en geklonken. Golven gejoel rollen door de kerk. Oscar scharrelt nog wat rond. Grist terloops een paar vergeten koffiebekertjes mee. Rood met zwart en gele lijntjes. Hij zingt zachtjes mee. “This is the age of Aquarius.”

Vijfduizend mensen hebben Jesus Christ Superstar gezien. Vijfduizend…. Genoten, geluisterd, gekluisterd en meer dan eens diep geraakt. De Grote Kerk gezien als nooit tevoren. Majestueus. Een podium waar zo’n vierhonderd mensen een wereldberoemde rock-opera hebben gespeeld, gezongen en geleefd. Ze hebben een lange weg afgelegd. Met elkaar. Een queeste. Zoekend, over toppen en door dalen, langs de grenzen van het haalbare. Niet schromend deze te verleggen. En nu, nu rest hen niets dat herinneringen. Mooie, prachtige herinneringen met zo nu en dan een gitzwart modderstroompje. En weet je wat het is met die modder? Vooral die gitzwarte? Die is vruchtbaar. Heel erg vruchtbaar. Dé perfecte voedingsbodem om van alles te laten groeien. Je weet wel, van het een komt het ander. En wat dat is…? De tijd zal het leren.

Vanavond zijn ze een beetje gestorven. Alle vierhonderd. De komende dagen en weken wordt een mix van weemoed en euforie. Van toevallige ontmoetingen in de straten van de stad waar het meteen weer vonkt. Als vanouds. Wetend wat alleen zij weten. Ze waren erbij en zullen het nooit meer vergeten. Amen.

“Het komt nooit meer terug”

Colofon

Fotografie:

Tekst:

Dank aan pin12.nl voor het sponsoren van deze fotoreportage:

banner Pin 12 webdevelopment SEO security